خدايا!
اگر ببخشي، چه کسي در بخشش، شايسته تر از توست؟
و اگر عذاب کني، چه کسي در حکم، عادل تر از توست؟

در اين دنيا به غريبي ام رحم کن
و هنگام مرگ، به بيچارگي ام
و در قبر، به تنهايي ام
و در لحد، به وحشتم
و در محشر و هنگام حسابرسي، به خواري ام 

رفتارم که از چشم مردم پنهان است را بر من ببخش
و همچنان عيب هايم را بپوشان 

و رحمتت را شامل حالم کن
هنگامي که بر بستر مرگ افتاده ام
و نزديکانم مرا تر و خشک مي کنند 

و فضلت را بر من سرازير کن
در آن هنگام که بر روي تخت مغتسل خوابيده ام
و اطرافيانم مرا براي غسل زير و رو مي کنند 

و محبتت را نصيبم کن
در آن هنگام که خويشانم زير جنازه ام را گرفته اند

و جودت را به من ببخش
در آن هنگام که در حفره ي قبر، غريب و تنها بر تو وارد مي شوم

و در اين خانه ي نو بر غربتم رحم کن
تا به کسي غير از تو انس نداشته باشم 

مولاي من!
اگر مرا به خودم واگذار کني هلاک مي شوم
اگر تو از گناهانم نگذري، به چه کسي پناه ببرم؟
اگر در قبر از لطفت محروم شوم، به چه کسي روي کنم؟
اگر تو اندوهم را از بين نبري، به چه کسي پناه ببرم؟ 

مولاي من!
چه کسي جز تو دارم؟
اگر تو بر من ترحم نکني، چه کسي به من رحم مي کند؟
اگر در روز فقرم از فضل تو محروم شوم، اميد به فضل چه کسي داشته باشم؟
و اگر مهلتم تمام شود، از دست گناهانم به کجا فرار کنم؟  

مولاي من!
مرا عذاب نکن
من به تو اميد دارم .. اميدم را محقق کن
و ترسم را برطرف ساز
زيادي گناهانم را جز بخشش تو اميدي نيست 

مولاي من!
من از تو چيزي مي خواهم که شايستگي اش را ندارم
و تو اهل تقوي و اهل مغفرت هستي
مرا ببخش
و با نگاه لطف خود لباسي بر اندامم کن، که زشتي هايم را بپوشاند
و آنها را طوري ببخش که مورد مواخذه قرار نگيرم
که تو صاحب منتي ديرينه هستي
و گذشتي عظيم
و چشم پوشي کريمانه.. 

خدايا!
تو آن کس هستي
که احسانت
حتي بر کسي که تو را نمي خواند
و حتي بر کسي که خدايي تو را انکار مي کند
شامل مي شود.
چطور شامل کسي نشود که تو را مي خواند
و يقين دارد که خلق از آن تو
و امرشان تنها در دست توست؟
تو بزرگي
تو برتري
اي خداوند عالميان! 

مولاي من!
اين بنده ي توست
که از بيچارگي بر در خانه ات ايستاده
و با زاري در خانه ات را مي کويد
پس روي مهربانت را از او برنگردان
و آنچه را مي گويد بپذير و قبول کن