در زندگي سعي كن كه دريا باشي طوري كه اگه كسي بهت سنگ پرت كرد سنگ غرق شود ولي تو متلاطم نشي!!!

چه قدر سخته تو چشمای کسی که تموم عشقتو ازت دزدید و به جاش یک زخمه همیشگی رو قلبت هدیه داد زل بزنی و به جای اینکه لبریز کینه و نفرت شی حس کنی که هنوزم دوسش داری...

چه قدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به دیواری تکیه بدی که یه بار زیر آوار غرورش  همه وجودت له شده...

چه قدر سخته تو خیالت ساعتها باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش هیچ چیزی جز سلام نتونی بگی...

چه قدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه اما مجبور باشی بخندی تا نفهمه که هنوزم دوسش داری...

چه قدر سخته گل آرزوهاتو تو باغ دیگری ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی و اونوقت آروم زیر لب بگی گل من باغچه نو مبارک...

شعر زیر از دوست خوبم زهرا جونه که بر گرفته از احساسی درونیست امیدوارم که با خوندن اون انسانهای عاشق بیش از گذشته در مورد احساس خود تدبر کنند:

رسم روزگار

خداحافظی رسم این روزگار است

و پایان هر غم آیا بهار است؟

خداحافظی میکنم با دلی درد دیده

خداحافظی میکنم تا بدانی که خستم

خداحافظ ای شاعرانه ترین لحظه هایم

خداحافظ ای لحظه ی گریه ی عاشقانه

خداحافظ ای بحث های شبانه

خداحافظ ای میهمان ندانسته آداب

آری خداحافظی رسم این روزگار است

تو را می سپارم به دیواری از سردی از اشک

تو را می سپارم به شبهای خسته

تو را می سپارم به رودی که از اشک من آب خوردست

تو را تا نگاه پرستوی عاشق 

برای رسیدن به یک حس زیبا خواستم ولی باز

تنها ترین کس میان همه در کنار نگاه پرستو خودم بودم

ای تنها ترین عاشق کوه بی دردی

ای مغرور پر از خالی ای ناجوانمرد

تو را میسپارم به آن کس که من را

به دنیایی از شادی و درد آورد

تو را میسپارم به آن کس که برف را

میان زمین و هوا می فشاند

تو را می سپارم به آن کس که با عشق

 دل داده را می کشاند

تو را می سپارم به دریا  به یک مرد خسته

به یک آدمی کز همه کس گسسته 

تو را می سپارم به درد دل آتشفشان های خاموش

تو را می سپارم به نامردی روزگار پر از درد

نامرد

تو من را به چه می سپاری عزیزم؟

به یک سینه ی پر ز آه و پر از درد؟

به یک قلب خسته میان تپش های پی در پی عشق؟

به یک قطره از اشک های شبانه؟

به چه می سپاری مرا نا سپاس همیشه؟

من آن نازک درختم که روزی

سپردی مرا دست تیشه

مرا می شناسی؟مرا می شناسی جوانمرد؟

تو برایم روحی بلند و پر از عشق بودی

تو را می ستودم

اگر چه نگاهت مرا طرد می کرد

تو رفتی و من دیر انگار دانستم این را

که یک مرد هم می تواند که نامرد باشد

آری خداحافظی سر آغازی از زندگیست

سر آغازی از نو شدن

بی تو اما...